بزرگ میشم، حالتو میگیرم

حکایتمون شده مثل بچه ای که همش از یه آدم گنده کتک میخوره ولی گریه نمیکنه

انگار خودمون قبلش اتفاق مهمتری توی تاریخمون نداشتیم که بشه مبدا

 هزار و شونصد و نود سال پیش جادوگر قبیله اون سر دنیا از ننه اش قهر کرد رفت خونه باباش

سه سالی یه بار… آمّا تبریک میگما

(تاریخ: روز دوم عید، زمان: ۲ بعد از نصفه شب، مکان رختخواب)

صدای تلفن خواب ناز را از وسط جر میدهد، توی خواب و بیداری وحشتزده میپری دنبال گوشی، قلبت داره از ماتحتت میزنه بیرون، دهنت مزه قابلمه مسی گرفته، گوشی رو که پیدا میکنی یکی که شونصد ساله بهت زنگ نزده از اونور دنیا میگه :

- الو سلام… من فلانیم، زنگ زدم بهتون عید رو تبریک بگم…

یادم باشه ساعت سه صبحش زنگ بزنم بپرسم الان اونجا ساعت چنده

نوروزتان پُر زور

فرارسیدن سال جدید را زیر سایه آقا و دار و دسته اش تسلیت عرض کرده، برایتان صبر کم و غیرت زیاد آرزومندیم.

العطسه، آیات سونامی

ای کسانی که ایمان آورده اید. انقدر به اسم ما زور نگویید و از ملت حسابکشی نکنید. خودمان نه زور کم داریم، نه اصولا حساب کتابی آنچنانی در کارمان است

چی چی به لالا

دوست عزیز،

لطفا انقدر لی‌لی به لالای کسی که همه میدونن ازش خوشتان نمی آید نگذارید. قیافه شما تقریبا میشود عین جنده ها.

متشکرم

الگشاد، آیات هُرهُری

ای کسانی که با شورت نماز میخوانید. ایمانتون سرتون رو بخوره، نخواستیم

تفاوت ایران با مصر و تونس

میگن عاقلی کنار جوب حیرون میگشت، دیوونه پا برهنه از آب یورتمه رد شد. ما زیاد فکر میکنیم، اونا با یه ذره فکر کلی عمل میکنن‌. واقعا شرایط فعلی ما نیازی به این همه فکر کردن نداره. کمبود ما «دیوونه» کله خر و رگ گردن بیرون زده ست…

اونیکه به ما نریده بود، کلاغ کون دریده بود

همین مونده بود که ملکه قزوین هم بهمون بگه گوساله. تقصیر خودمونه، اینا تا وقتی یکی دوتا تودهنی حسابی نخورن روز به روز بیشتر می‌رینن توی سرمون، دریدگی‌شون که انتها نداره