چرا ما اینقدر درگیر مارک لباس و مدل ماشین و مدرک تحصیلی هستیم؟
چرا هر منبری که گیرمون بیاد میریم بالا و تا آخرین نفس اظهار وجود میکنیم؟
شاید چون وقتی بچه بودیم آدم بزرگها (خانواده و بعدش مدرسه و جامعه) آدم حسابمون نکردن، به حرفمون گوش ندادن، احترام بهمون نگذاشتن؛ از همون اول کار که پوشکمون رو جلوی بقیه عوض کردن، باهامون گوگولی پوگولی حرف زدن، تا بعدش که بدون اینکه نظر ما رو بشنون فقط بهمون گفتن بکن و نکن…
تا هوار نزدیم کسی حرفمون رو نشنید، تا قاط نزدیم کسی جدیمون نگرفت، تا مقام نگرفتیم کسی بهمون احترام نگذاشت…
عقده که شاخ و دم نداره
